ور بپیچد دود آهت تا ثریا از ثری

نه زمین لرزان شود نه آسمان آاید به زیر

گر تو اندر زیر بار ظلم ظالم خون گری

آینۀ صافی گردون هم نگیرد تیرگی

هیچ ظالم ز آه مظلومان نشد بی خانمان

جز به کام دل به سر شد نوبتش در خودسری

در طبیعت آری آئین مکافات است، لیک