هیچ ظالم ز آه مظلومان نشد بی خانمان

گر تو اندر زیر بار ظلم ظالم خون گری

آینۀ صافی گردون هم نگیرد تیرگی

ور بپیچد دود آهت تا ثریا از ثری

جز به کام دل به سر شد نوبتش در خودسری

در طبیعت آری آئین مکافات است، لیک

تا برآرد دست تو بی پا ز جور جابری