در طبیعت آری آئین مکافات است، لیک

ور بپیچد دود آهت تا ثریا از ثری

هیچ ظالم ز آه مظلومان نشد بی خانمان

جز به کام دل به سر شد نوبتش در خودسری

تا برآرد دست تو بی پا ز جور جابری

مرغ حق شب تا سحر حق حق زد و یا هو کشید

باز بازش صبحدم خون ریخت از مستکبری