برهنه خلعت خورشید پوشد و گوید

که صورتیست تن بنده دست و پا دارد

مرا و صد چو مرا آن خیال بی صورت

ز نقش سیر کند عاشق فنا دارد

خنک کسی که ز زربفت او قبا دارد

تنی که تابش خورشید جان بر او آید

گمان مبر که سر سایه هما دارد