تو چو خورشید پدیدی، ولی از فرط ظهور

که جهانی به سوی خود نگران ساخته ای

آنچه پیداست به چشم تو نهانست ز ما

و آنچه پنهان بود از ما تو عیان ساخته ای

رخ نهان از نظر پیر و جوان ساخته ای

عالم جم اگر از جنگ تبه گشت چه باک

کز پی صلح تو جا در دل و جان ساخته ای