شکر و صد شکر که باز آمد و دریافتمش

زآتش طبع، هزاران گل بویا دارد

خوانده بودم که مرا با سخن چند نواخت

کانچه گویم به سنای سخنش جا دارد

که چه شیرین سخن و منطق گویا دارد

شاعر البته زیادست که در نظم و سخن

قافیه سنجد و پندارد، معنا دارد