از پی لبخندش زنجبیل است که فرو میریزد

چه می گفتند با آن دیدگان باکره به هم؟

مریم ایستاده است

و مادر با دامنی تمشک سویم می آید

عطر خون از دامنش بر می خیزد

همه می گویند:

ما هم که بمانیم تو تنهایی