شیشه های شفاف تمنا بی گفتگو به روی دریا گشوده می شوند

پنجره کنار ستونهای هوا ایستاده است

از عرض پلکان پسری عبور می کند

تمام کودکی مرا در چشمهایش با خود می برد

اکنون از اینجا اندام نسیم را بهتر احساس می کنم

بی آشیانه

بی پرنده