قصهی روشن ازین الکن نمی آید به دست

انتظار مردمی از خصم آهن دل خطاست

نرمی از پیکان رویین تن نمی آید به دست

این طبیعت چیزها با بی زبانی گفته لیک

روزن اندیشه تنگ و چهره آفاق،تار

پرتوی از راه این روزن نمی آید به دست

مرگ پاینده ست و ما فانی و سامان حیات