اکنون که به آرزو رسیدی

می بود ترا،دو دیده بر راه

ای رفته مرا،چو جان در آغوش

پوشیده ز بوسه ام بناگوش

وز شاخه،گل مراد چیدی

دانی که درین لطیف بستر

بر بالش او،نهاده ای سر؟