محبت هویدا ز هر موی اوست

ز ترس چماق و به شوق چمن

شود گاوک شاخ زن شخم زن

به جز سگ که مهر و وفا خوی اوست

گرش لقمهی نان دهی،جان دهد

به هرجا که تو پا نهی سر دهد

سگ از آدمی زاد پر فن به ست