پیوسته می رویم و نداریم نیتی

سرگشته تر ز کودک گم کرده مادری

برگشته تر ز لشکر برگشته رایتی

چون سنگی از فلاختن گیتی رها شده

هر چیز را به عرصه هستی نهایتی است

ضعف من است آنچه ندارد نهایتی

در راه خدمتی که نکردم به نوع خویش