چو ریش عقل تو در دست کالبد باشد

مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد

که بی عنایت جان باغ چون لحد باشد

چه ریشه برکنی از غصه و پشیمانی

بکن مجاهده با نفس و جنگ ریشاریش

که صلح را ز چنین جنگ ها مدد باشد

وگر گریز کنی همچو آهو از کف شیر