من سرگردونه ساده تورو صادق می دونستم

زیرکوه باره غصه هر نشستن که نشستن

عشق تو از خاطرم برد که نحیفمو پیاده

تو رو فریاد زدمو باز خون شدم توو رگ جاده

این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم

نیزه ی رمل باد شرجی وسط دشت تابستون

تازیانه های رگبار وسط چله ی زمستون