حالا که رسیدم اینجا پره قصه براگفتن

تازیانه های رگبار وسط چله ی زمستون

نتونستن نتونستن جلوی منو بگیرن

از من خسته ی خسته شوق رفتنو بگیرن

پرنیازه تا برای آه کشیدن و شنفتن

تو رو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم

خودمو پر از ترانه تو رو بی صدا می بینم