کینه رو کی یاد تو داد تو هم شدی مثله همه

کی مهربونیتو گرفت از من غرق آبه ی درد

کی دستای عزیزتو تبر برای ساقه کرد

از تن گرم عاشقت کی ساخته یک مجسمه

نمیشه باورم تویی نه این که چشمای تو نیست

تو طاقت نبود منو ببینی با چشمای خیس