چون کرم شبان تابان، می تابی و می تابم

با هرکه سخن گفتم، در خود گره ای گم بود

بر هرکه نظر کردم، گریان و پریشان بود

چون ابر سبک باران، می باری و می بارم

من درد محبت را هرگز به تو نسپردم