من می ترسم عاقبت یه روز قمارت بکنم

آخه من هیچی ندارم که نثار تو کنم

تا فدای چشای مثل بهار تو کنم

می درخشی مثل یه تیکه جواهر توی جمع

من مثه شبای بی ستاره سرد و خالی ام

خوب می ترسم جای عشق غصه رو یارتوکنم

تو مثه قصه پر از خاطره هستی نمی خوام