تازیانه های رگبار توی چله ی زمستون

عشقق تو از خاطرم برد که نحیفمو پیاده

تو رو فریاد زدمو باز خون شدم توو رگ جاده

نیزه ی رمل باد شرجی وسط دشت تابستون

نتونستن نتونستن جلوی منو بگیرن

از من خسته ی خسته شوق رفتنو بگیرن

حالا که رسیدم اینجا پره قصه براگفتن