آسمون بغضشو تو پرده ی ابرهای سیاهش پاره می کرد

صدای خش خش برگای خزونی توی گوشم ناله می کرد

رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده می کرد

زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله می کرد

همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی