همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

آسمون بغضشو تو پرده ی ابرهای سیاهش پاره می کرد

رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده می کرد

زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله می کرد

بی خیال از ناله ها و گلایه های برگ های زرد خزونی

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون