بی خیال از ناله ها و گلایه های برگ های زرد خزونی

رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده می کرد

زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله می کرد

همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه