جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله می کرد

همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

بی خیال از ناله ها و گلایه های برگ های زرد خزونی

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

می کشیدم پای خستمو تو جاده، به هوای بوی خونه