تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی

بی خیال از ناله ها و گلایه های برگ های زرد خزونی

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

می کشیدم پای خستمو تو جاده، به هوای بوی خونه

وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده می کشونه