من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

بی خیال از ناله ها و گلایه های برگ های زرد خزونی

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

می کشیدم پای خستمو تو جاده، به هوای بوی خونه

وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده می کشونه

این سراب توی جاده که چشامو می پوشونه