می کشیدم پای خستمو تو جاده، به هوای بوی خونه

جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده می کشونه

این سراب توی جاده که چشامو می پوشونه