وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده می کشونه

تن غربت رو می شستم زیر قطره های بارون

من به یاد عطر بارون زده ی گلای پونه

می کشیدم پای خستمو تو جاده، به هوای بوی خونه

این سراب توی جاده که چشامو می پوشونه