اما تا قایقی اومد، از من و دلم گذشتی

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید توو سینه

ابر و باد و دریا گفتن: حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم ی بهونه پا گذاشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا

من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه روی خاک وجودم نه گلی هست نه درختی