از روی نوشته حرف نزن رها شو از حیله ی خواب

کهنه نقاب زندگی تا شب روی صورت های ماست

گریه های پشت نقاب مثله همیشه بی صداست

هر کسی هستی یه دفعه قد بکش از پشت نقاب

نقش یک درچه رو، رو میله ی قفس بکش

برای یکبار که شده، جای خودت نفس بکش

کاشکی می شد تو زندگی، ما خودیمون باشیم و بس