راه می افتم بی هدف مقصد راهو نمی دونم

توی راه دریغ از ابری که بباره واسه حالم

توی هر گوشه ی این شهر دارم از عشق تو یادی

میسوزونه منو یادت دلی که به من ندادی

کاش می شد آروم بگیرم ولی افسوس نمی تونم

نه یه قاصدک توو جاده که بشه همسفره من

نه یه قسمت که جدایی شده بزم آخر من