کاش می شد آروم بگیرم ولی افسوس نمی تونم

توی هر گوشه ی این شهر دارم از عشق تو یادی

میسوزونه منو یادت دلی که به من ندادی

راه می افتم بی هدف مقصد راهو نمی دونم

نه یه قاصدک توو جاده که بشه همسفره من

نه یه قسمت که جدایی شده بزم آخر من

میرمو گم میشم آخر تو غروب دشت غربت