همه ی پنجره ها خاموشند، اینگار این کوچه خلوت خوابه

تنها تر از سکوتم، روشن تر از ستاره

عاشق تر از همیشه، با من بخون دوباره

پلک های پنجره رو وا می کنم، تو کوچه زمزمه مهتابه

بی صدا اسمتو فریاد می زنم، هق هق ام پنجره رو می بنده

دوباره دستهای نا مرئی شب،پلک های پنجره مو می بنده