هماره گویی جان خود مقیم آن جا بود

چه شهرها و چه روضاتشان که بنماید

هزار صورت و شخص عجب ببیند روح

چو خواب نقش جهان را از او فروساید

نه یاد این کند و نی ملالش افزاید

ز بار و رخت که این جا بر آن همی لرزید

دلش چنان برهد که غمیش نگزاید