غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه

بوسه ی باد خزونی، با هزار نامهربونی

زیر گوش برگ تنها،میگه طعمه خزونی

برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزشو می بازه

میکنه دل از درختا، میشه آواره ی کوچه

کوچه ای یادگاره، روز های رفته و پوچه

میشینه گوشه ی کوچه، چشم به آسمون می دوزه