تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه است

لباب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی

تصور کن اگه حتی تصور کردنش جرمه

اگه با بردن اسمش گلو پر میشه از سرمه

تمامه جنگ های دنیا شدن مشموله آتش بس

کسی آقای عالم نیست برابر با هم اند مردم

دیگه سهم هر انسانه تن هر دونه ی گندم