منو بشناس که همیشه نقش غصه ام روی شیشه

گله از خیسی جاده های غربت میکنی

تو که خوابی تو که بیدار تو که مستی تو که هشیار

لحظه های شبو با ستاره قسمت می کنی

من خشکیده درخته توی بطن باغ و بیشه

جاده ای بی سوار و سال گنگ بی بهار و

تو ندیدی به پشیزی نگرفتی دل ما رو