مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود

میشینه گوشه ی کوچه چشم به آسمون می دوزه

میکنه یاد گذشته دلش از غصه می سوزه

یاد روزایی کوچه زیر سایه ی تنم بود

سهم من از بوسه ی باد چی بگم ای داد و بی داد

همه زردی و تباه مردن و رفتنه از یاد