فرود آمد الکوس تنگ از برش

که از بیم او شد زواره ستوه

به زین اندر از زخم بی توش گشت

ز اسپ اندر افتاد و بیهوش گشت

همی خواست از تن بریدن سرش

چو رستم برادر بران گونه دید

به کردار آتش سوی او دوید