نمیدانستم ای نامرد کونی

دو تایی احتیاطا سر بریدم

نشستم منتظر کز در درآید

ز دیدارش مرا شادمان نماید

که منزل میکنی در باغ خونی

نمی جویی نشان دوستانت

نمی خواهی که کس جوید نشانت