بری با خود نشان جای پا را

نمی خواهی که کس جوید نشانت

و گر گاهی به شهر آیی ز منزل

نبینم جای پایت نیز در گل

کنی تقلید مرغان هوا را

برو عارف که واقع حرف مفتی

مگر بختی که روی از من نهفتی