کند یک قطعه از مه عرض اندام

ز زیر پیچه دیدم غبغبش را

کمی از چانه قدری از لبش را

چنان از گوشه ابر سیه فام

شدم نزد وی و کردم سلامی

که دارم با تو از جایی پیامی

پری رو زین سخن قدری دودل زیست