که رویم را ببیند شوم نگذاشت

برو گم شو عجب ب ی چشم و رویی

چه رو داری که با من همچو گویی

برادر شوهر من آرزو داشت

من از زنهای طهرانی نباشم

از آنهایی که میدانی نباشم

برو این دام بر مرغ دگر نه