چو دیدم خیر بند لیفه سستست

به عاقل باشو آدم شو رسیدم

شد آن دشنام های سخت سنگین

مبدل بر جوان آرام بنشین !

به دل گفتم که کار ما درستست

گشادم دست بر آن یار زیبا

چو ملا بر پلو مومن به حلوا