چو از دیدار رویت دور ماندم

مرا جامد مپندارید آبم

الا ای عارف نیکو شمایل

که باشد دل به دید ار تو مایل

ترا بی مایه و بی نور خواندم

ولی در بهترین جا خانه داری

که صاحب خانه ای جانانه داری