در این اندیشه شد و با خویشتن گفت

ولی چشمش که بر دانا فتادی

بر او از مهر لبخندی گشادی

از این رفتار او دانا برآشفت

یقینا از جنون در من نشانست

که این د یوانه با من مهربانست

همانا بایدم کردن مداوا