تو عارف واقعا گوساله بودی

حکایتها کند از باستان ها

نه از خوی بدش دلگیر گردی

نه چون عارف از وی سیر گردی

که از من این سفر دوری نمودی

مگر کون قحط بود اینجا قلندر

که ترسیدی کنم کون ترا تر