چو مهرها که شود محو نطع آن گوهر

بود که سوی دلم زو قرار بازآید

چو خارخار دلم می نشیند از هوسش

که گلشنش بر این خار خار بازآید

دغای عشق چو خانه قمار بازآید

ز مستی اش چه گمان بردمی که بعد از می

ز هجر عربده کن آن خمار بازآید