کونی که نهان بود چو قرص قمر از من

آهسته به سر پنجه شدم زیر لحافش

افتاده از این حال نفس در ش مر از من

وا کردم از او تکمه شلوار و عیان شد

تر کردمش آن موضع مخصوص بخوبی

آری که فراوان زده سر این هنر از من

هشتم سر گرم ذکرم بر در نرمش