من آن ندانم دانم که آه از تبریز

مگر که سیمبر خوش عیار بازآید

بگفتمش چو بماندی تو زنده بی آن جان

چه عذر آری چون آن عذار بازآید

کز آتشش ز دلم الحذار بازآید