ز دیده موی برست از دقیقه بینی ها

اگر چه زان نظر این دم به سکر بی خبرید

طراز خلعت آن خوش نظر چو دیده شود

هزار جامه ز درد و دریغ و غم بدرید

چرا به موی و به روی خوشش نمی نگرید

ز حرص خواجگی از بندگی چه محرومید

ز غورها همه پختید یا که کور و کرید